Meaning
to catch sight of
- to glimpse, to catch sight of, to make out
- (archaic) to guide, to escort

In a sentence
Dalla finestra scorgo il mare in lontananza.
From the window I can make out the sea in the distance.
Hai scorto Luca tra la folla?
Did you spot Luca in the crowd?
Attraverso la nebbia riuscivamo appena a scorgere la costa.
Through the fog we could barely make out the coast.
Word forms (48)
| Word | Word forms |
|---|---|
| scorgere | infinitive |
| scorgiamo | indicative · present · plural · 1st person |
| scorgo | indicative · present · singular · 1st person |
| scorgete | indicative · present · plural · 2nd person |
| scorgi | indicative · present · singular · 2nd person |
| scorgono | indicative · present · plural · 3rd person |
| scorge | indicative · present · singular · 3rd person |
| scorgevamo | indicative · imperfect · plural · 1st person |
| scorgevo | indicative · imperfect · singular · 1st person |
| scorgevate | indicative · imperfect · plural · 2nd person |
| scorgevi | indicative · imperfect · singular · 2nd person |
| scorgevano | indicative · imperfect · plural · 3rd person |
| scorgeva | indicative · imperfect · singular · 3rd person |
| scorgemmo | indicative · past · plural · 1st person |
| scorsi | indicative · past · singular · 1st person |
| scorgeste | indicative · past · plural · 2nd person |
| scorgesti | indicative · past · singular · 2nd person |
| scorsero | indicative · past · plural · 3rd person |
| scorse | indicative · past · singular · 3rd person |
| scorgeremo | indicative · future · plural · 1st person |
| scorgerò | indicative · future · singular · 1st person |
| scorgerete | indicative · future · plural · 2nd person |
| scorgerai | indicative · future · singular · 2nd person |
| scorgeranno | indicative · future · plural · 3rd person |
| scorgerà | indicative · future · singular · 3rd person |
| scorgiamo | subjunctive · present · plural · 1st person |
| scorga | subjunctive · present · singular · 1st person |
| scorgiate | subjunctive · present · plural · 2nd person |
| scorga | subjunctive · present · singular · 2nd person |
| scorgano | subjunctive · present · plural · 3rd person |
| scorga | subjunctive · present · singular · 3rd person |
| scorgessimo | subjunctive · imperfect · plural · 1st person |
| scorgessi | subjunctive · imperfect · singular · 1st person |
| scorgeste | subjunctive · imperfect · plural · 2nd person |
| scorgessi | subjunctive · imperfect · singular · 2nd person |
| scorgessero | subjunctive · imperfect · plural · 3rd person |
| scorgesse | subjunctive · imperfect · singular · 3rd person |
| scorgeremmo | conditional · present · plural · 1st person |
| scorgerei | conditional · present · singular · 1st person |
| scorgereste | conditional · present · plural · 2nd person |
| scorgeresti | conditional · present · singular · 2nd person |
| scorgerebbero | conditional · present · plural · 3rd person |
| scorgerebbe | conditional · present · singular · 3rd person |
| scorgiamo | imperative · plural · 1st person |
| scorgete | imperative · plural · 2nd person |
| scorgi | imperative · singular · 2nd person |
| scorgendo | gerund |
| scorto | past · participle |
Usage notes
- Usually means catching sight of something briefly or with difficulty; use vedere for neutral “see” and intravedere for an even vaguer glimpse.
- Common in literary or elevated narration, less in casual speech. In conversation, people often prefer vedere, notare, or riuscire a vedere.
- It is irregular: scorgo, scorgi, scorge; past participle scorto. Compound tenses normally take avere: ho scorto.
- past participle scorto