Meaning
to humiliate
- to mortify
- to control, to dominate
In a sentence
Non voglio umiliare nessuno davanti agli altri.
I don't want to humiliate anyone in front of others.
Perché cerchi sempre di umiliarmi così?
Why do you always try to humiliate me like that?
Il capo ha umiliato tutti con quel tono.
The boss humiliated everyone with that tone.
Word forms (48)
| Word | Word forms |
|---|---|
| umiliare | infinitive |
| umiliamo | indicative · present · plural · 1st person |
| umilio | indicative · present · singular · 1st person |
| umiliate | indicative · present · plural · 2nd person |
| umili | indicative · present · singular · 2nd person |
| umiliano | indicative · present · plural · 3rd person |
| umilia | indicative · present · singular · 3rd person |
| umiliavamo | indicative · imperfect · plural · 1st person |
| umiliavo | indicative · imperfect · singular · 1st person |
| umiliavate | indicative · imperfect · plural · 2nd person |
| umiliavi | indicative · imperfect · singular · 2nd person |
| umiliavano | indicative · imperfect · plural · 3rd person |
| umiliava | indicative · imperfect · singular · 3rd person |
| umiliammo | indicative · past · plural · 1st person |
| umiliai | indicative · past · singular · 1st person |
| umiliaste | indicative · past · plural · 2nd person |
| umiliasti | indicative · past · singular · 2nd person |
| umiliarono | indicative · past · plural · 3rd person |
| umiliò | indicative · past · singular · 3rd person |
| umilieremo | indicative · future · plural · 1st person |
| umilierò | indicative · future · singular · 1st person |
| umilierete | indicative · future · plural · 2nd person |
| umilierai | indicative · future · singular · 2nd person |
| umilieranno | indicative · future · plural · 3rd person |
| umilierà | indicative · future · singular · 3rd person |
| umiliamo | subjunctive · present · plural · 1st person |
| umili | subjunctive · present · singular · 1st person |
| umiliate | subjunctive · present · plural · 2nd person |
| umili | subjunctive · present · singular · 2nd person |
| umilino | subjunctive · present · plural · 3rd person |
| umili | subjunctive · present · singular · 3rd person |
| umiliassimo | subjunctive · imperfect · plural · 1st person |
| umiliassi | subjunctive · imperfect · singular · 1st person |
| umiliaste | subjunctive · imperfect · plural · 2nd person |
| umiliassi | subjunctive · imperfect · singular · 2nd person |
| umiliassero | subjunctive · imperfect · plural · 3rd person |
| umiliasse | subjunctive · imperfect · singular · 3rd person |
| umilieremmo | conditional · present · plural · 1st person |
| umilierei | conditional · present · singular · 1st person |
| umiliereste | conditional · present · plural · 2nd person |
| umilieresti | conditional · present · singular · 2nd person |
| umilierebbero | conditional · present · plural · 3rd person |
| umilierebbe | conditional · present · singular · 3rd person |
| umiliamo | imperative · plural · 1st person |
| umiliate | imperative · plural · 2nd person |
| umilia | imperative · singular · 2nd person |
| umiliando | gerund |
| umiliato | past · participle |
Usage notes
- Usually means causing shame or loss of dignity. For simple embarrassment, Italian often prefers imbarazzare or mettere in imbarazzo.
- Common in reflexive form: umiliarsi = to humble oneself, abase oneself. Don't confuse it with being humiliated by someone else.
- In modern usage, the sense 'control/dominate' is rarer and more literary; avoid it in everyday speech unless context makes it clear.