Meaning
to urge, exhort
- to exhort or urge
In a sentence
L'allenatore ci esorta a dare il massimo.
The coach urges us to do our best.
Ti ha esortato a parlare con calma?
Did he urge you to speak calmly?
Non esortarmi a correre, sono già stanco.
Don't urge me to run, I'm already tired.
Word forms (48)
| Word | Word forms |
|---|---|
| esortare | infinitive |
| esortiamo | indicative · present · plural · 1st person |
| esorto | indicative · present · singular · 1st person |
| esortate | indicative · present · plural · 2nd person |
| esorti | indicative · present · singular · 2nd person |
| esortano | indicative · present · plural · 3rd person |
| esorta | indicative · present · singular · 3rd person |
| esortavamo | indicative · imperfect · plural · 1st person |
| esortavo | indicative · imperfect · singular · 1st person |
| esortavate | indicative · imperfect · plural · 2nd person |
| esortavi | indicative · imperfect · singular · 2nd person |
| esortavano | indicative · imperfect · plural · 3rd person |
| esortava | indicative · imperfect · singular · 3rd person |
| esortammo | indicative · past · plural · 1st person |
| esortai | indicative · past · singular · 1st person |
| esortaste | indicative · past · plural · 2nd person |
| esortasti | indicative · past · singular · 2nd person |
| esortarono | indicative · past · plural · 3rd person |
| esortò | indicative · past · singular · 3rd person |
| esorteremo | indicative · future · plural · 1st person |
| esorterò | indicative · future · singular · 1st person |
| esorterete | indicative · future · plural · 2nd person |
| esorterai | indicative · future · singular · 2nd person |
| esorteranno | indicative · future · plural · 3rd person |
| esorterà | indicative · future · singular · 3rd person |
| esortiamo | subjunctive · present · plural · 1st person |
| esorti | subjunctive · present · singular · 1st person |
| esortiate | subjunctive · present · plural · 2nd person |
| esorti | subjunctive · present · singular · 2nd person |
| esortino | subjunctive · present · plural · 3rd person |
| esorti | subjunctive · present · singular · 3rd person |
| esortassimo | subjunctive · imperfect · plural · 1st person |
| esortassi | subjunctive · imperfect · singular · 1st person |
| esortaste | subjunctive · imperfect · plural · 2nd person |
| esortassi | subjunctive · imperfect · singular · 2nd person |
| esortassero | subjunctive · imperfect · plural · 3rd person |
| esortasse | subjunctive · imperfect · singular · 3rd person |
| esorteremmo | conditional · present · plural · 1st person |
| esorterei | conditional · present · singular · 1st person |
| esortereste | conditional · present · plural · 2nd person |
| esorteresti | conditional · present · singular · 2nd person |
| esorterebbero | conditional · present · plural · 3rd person |
| esorterebbe | conditional · present · singular · 3rd person |
| esortiamo | imperative · plural · 1st person |
| esortate | imperative · plural · 2nd person |
| esorta | imperative · singular · 2nd person |
| esortando | gerund |
| esortato | past · participle |
Usage notes
- More formal than spingere or incoraggiare; common in news, politics, official statements, and writing.
- Usually takes a direct object plus a/di + infinitive: esortare qualcuno a fare qualcosa.
- Avoid using it for casual everyday encouragement; Italians more often say incoraggiare, invitare, or spingere.