Meaning
to dishonour, disgrace
- to bring shame, disgrace, or disrepute upon someone or something
- to violate moral or ethical standards regarding someone
In a sentence
Le sue azioni corrotte hanno disonorato l'intera istituzione.
His corrupt actions brought dishonour upon the entire institution.
Non permetterò a nessuno di disonorare la memoria di mio padre.
I will not let anyone dishonour my father's memory.
Si rifiutò di mentire per non disonorare la propria divisa.
He refused to lie so as not to disgrace his uniform.
Word forms (48)
| Word | Word forms |
|---|---|
| disonorare | infinitive |
| disonoro | indicative · present · singular · 1st person |
| disonori | indicative · present · singular · 2nd person |
| disonora | indicative · present · singular · 3rd person |
| disonoriamo | indicative · present · plural · 1st person |
| disonorate | indicative · present · plural · 2nd person |
| disonorano | indicative · present · plural · 3rd person |
| disonoravo | indicative · imperfect · singular · 1st person |
| disonoravi | indicative · imperfect · singular · 2nd person |
| disonorava | indicative · imperfect · singular · 3rd person |
| disonoravamo | indicative · imperfect · plural · 1st person |
| disonoravate | indicative · imperfect · plural · 2nd person |
| disonoravano | indicative · imperfect · plural · 3rd person |
| disonorai | indicative · past · singular · 1st person |
| disonorasti | indicative · past · singular · 2nd person |
| disonorò | indicative · past · singular · 3rd person |
| disonorammo | indicative · past · plural · 1st person |
| disonoraste | indicative · past · plural · 2nd person |
| disonorarono | indicative · past · plural · 3rd person |
| disonorerò | indicative · future · singular · 1st person |
| disonorerai | indicative · future · singular · 2nd person |
| disonorerà | indicative · future · singular · 3rd person |
| disonoreremo | indicative · future · plural · 1st person |
| disonorerete | indicative · future · plural · 2nd person |
| disonoreranno | indicative · future · plural · 3rd person |
| disonori | subjunctive · present · singular · 1st person |
| disonori | subjunctive · present · singular · 2nd person |
| disonori | subjunctive · present · singular · 3rd person |
| disonoriamo | subjunctive · present · plural · 1st person |
| disonoriate | subjunctive · present · plural · 2nd person |
| disonorino | subjunctive · present · plural · 3rd person |
| disonorassi | subjunctive · imperfect · singular · 1st person |
| disonorassi | subjunctive · imperfect · singular · 2nd person |
| disonorasse | subjunctive · imperfect · singular · 3rd person |
| disonorassimo | subjunctive · imperfect · plural · 1st person |
| disonoraste | subjunctive · imperfect · plural · 2nd person |
| disonorassero | subjunctive · imperfect · plural · 3rd person |
| disonorerei | conditional · present · singular · 1st person |
| disonoreresti | conditional · present · singular · 2nd person |
| disonorerebbe | conditional · present · singular · 3rd person |
| disonoreremmo | conditional · present · plural · 1st person |
| disonorereste | conditional · present · plural · 2nd person |
| disonorerebbero | conditional · present · plural · 3rd person |
| disonora | imperative · singular · 2nd person |
| disonoriamo | imperative · plural · 1st person |
| disonorate | imperative · plural · 2nd person |
| disonorando | gerund |
| disonorato | past · participle |
Usage notes
- Formal register: common in legal, moral, or historical contexts.
- Forms the reflexive 'disonorarsi' (to dishonour oneself).